برقگیرها به صورت موازی بین خطوط تغذیه و سیستم ارت قرار می گیرند. بر اساس یک قاعده سرانگشتی، هر متر کابل اندوکتانسی معادل 1uH/m دارد که سبب ایجاد ولتاژ 1KV/m به ازای جریان 1KA/us دارد. لذا زیاد شدن طول مسیر کابل کشی سبب افزایش ولتاژ حفاظتی توسط برقگیر میگردد. استانداردها توصیه میکند که مجموع طول هادی اتصال (فاصله هادیهای خطوط تغذیه تا برقگیر + فاصله هادی متصل شده به شینه ارت تا برقگیر) از نیم متر بیشتر نشود.
برای محافظت از سیستم لازم است تا در هنگام اتصال کوتاه برقگیر، یک فیوز تغذیه آن را قطع کند. این مقدار برای فیوز نوع gl/gG ذکر می شود و این فیوزها ایده آل ترین فیوز برای برقگیرها هستند. در صورتی که قبل از برقگیر، فیوز اصلی دارای جریانی کمتر از مقدار ذکر شده در دیتاشیت باشد، نیازی به استفاده از فیوز اضافی نمیباشد. به طور مثال در شکل روبرو در صورتی که F1 کوچکتر از جریان فیوز ذکر شده باشد، دیگر نیازی به فیوز F2 نمی باشد.
همچنین در اتصال V که در آن فاز از یک سمت وارد شده و از سمت دیگر خارج می شود حداکثر اندازه فیوز مورد نیاز نصف مقدار ذکر شده خواهد بود. برقگیرها بایستی قبل از کلید جریان باقی مانده نصب شوند و تنها برقگیرهای تایپ 3 می توانند در مدار کلید جریان باقی مانده قرار گیرند.
